Ancak bu olay, ülkemizin içinde bulunduğu acı tabloyu da bir kez daha gözler önüne sermektedir.
Eğitim ve öğretimini henüz tamamlamamış, çocukluk çağında olması gereken çocukların sanayide çalışmak zorunda kalması başlı başına düşündürücü bir durumdur. Daha da düşündürücü olan ise bir milletvekilinin bu tabloyu övünç kaynağı gibi kamuoyuyla paylaşmasıdır.Çocukların çalışmasını “helal rızık peşinde koşmak” şeklinde değerlendirmek, çocuk işçiliğini normalleştirme tehlikesini beraberinde getirmektedir.Elbette emek kutsaldır, alın teri değerlidir. Ancak çocukların yeri ağır çalışma koşullarının bulunduğu sanayi atölyeleri değil, okullarıdır.Bir milletvekilinin görevi çocukların çalışmasını övmek değil, çocukları çalışmak zorunda bırakan ekonomik ve sosyal sorunların çözümüne katkı sunmaktır.Çocukların çalışmak zorunda kaldığı bir düzeni başarı hikâyesi olarak anlatamayız. Bu tabloyla övünmek yerine, neden çocuklarımızın bu yaşta çalışmak zorunda kaldığını sorgulamalıyız.
Çelikaslan, 17 Ekim’de yaptığı paylaşımda şu ifadeleri kullandı:“Alın teriyle helal rızkının peşinde koşan sanayi esnafımızın çayını içtik, muhabbetlerine ortak olduk. Şehrimizin dinamosu olan esnafımızın taleplerini dinliyor, her zaman olduğu gibi omuz omuza çalışmaya devam ediyoruz.”
Akparti’li milletvekili, aynı gün yaptığı bir başka paylaşımda da “Sanayimizde tezgahının başında, emeğinin hakkını veren kardeşlerimizle hasbihal ettik” dedi.
Çocukların çalışma koşullarına, yaşlarına ve eğitim durumlarına ilişkin herhangi bir bilgi vermeyen Çelikaslan’ın paylaşımı, çocuk işçiliğinin Türkiye’de giderek yaygınlaştığı ve çocuk işçi ölümlerinin arttığı bir dönemde yapıldı.